xanthi  panthrakikos  mgs  orestiada  komotini  aspida  kiklopes  faros Nikh Alexandroupolis  M.G.S. A.E. Enosi Komotinis Logo

Όταν ένας Θρακιώτης βρέθηκε στο Γουέμπλεϊ

Σαράντα δυο χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την μοναδική φορά που αγωνίστηκε ελληνική ομάδα σε τελικό κυπέλλου πρωταθλητριών Ευρώπης.

Ο μεγάλος Παναθηναϊκός του Φέρενς Πούσκας, έχοντας ως αιχμή του δόρατος ένα νεαρό Θρακιώτη, τον Αντώνη Αντωνιάδη, κατάφερε να διαγράψει την πιο πετυχημένη πορεία ελληνικής ομάδας στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Μια πορεία που ακόμα και σήμερα μνημονεύεται ως η σημαντικότερη στιγμή του ελληνικού ποδοσφαίρου σε συλλογικό επίπεδο.

Ήταν 2 Ιουνίου του 1971 όταν οι πράσινοι πατούσαν το παχύ χορτάρι του θρυλικού Γουέμπλεϊ, για να αντιμετωπίσουν τον Άγιαξ του Μίχελς, του Κρόιφ και του Κάιζερ, μια ομάδα μοντέλο που άφησε εποχή παίζοντας ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο. Κοντά τους βρέθηκαν 40.000 ενθουσιώδεις οπαδοί που ταξίδεψαν από όλη την Ελλάδα στο Λονδίνο, ενώ οι υπόλοιποι στριμώχνονταν μπροστά στις ασπρόμαυρες τηλεοράσεις για να παρακολουθήσουν την σπουδαία αναμέτρηση.

Ο Αντωνιάδης φορώντας τη φανέλα με το νούμερο 9, είχε πετύχει 10 από τα 16 γκολ της ομάδας του, στην πορεία προς τον τελικό και ήταν ο πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης. Ο «ψηλός» αξιοποιούσε με τον καλύτερο τρόπο τις μαγικές μεταβιβάσεις του «στρατηγού» Δομάζου, ενώ χάρη στον ξεχωριστό σωματότυπο του, ήταν ο κυρίαρχος των αιθέρων.

Ο Ρίνους Μίχελς τα υπολόγισε όλα αυτά και ανέθεσε στον Μπάρι Χουλσόφ την ειδική αποστολή του μαρκαρίσματος του. Ο νεαρός τα κατάφερε περίφημα αφού ο Αντωνιάδης βρήκε μόνο δυο ευκαιρίες στο παιχνίδι. Στη μια από αυτές, στο πρώτο ημίχρονο, πήδηξε ψηλότερα από όλους και πήρε την κεφαλιά, αλλά η μπάλα δεν του έκανε το χατήρι αφού πέρασε λίγα εκατοστά έξω από το δεξί δοκάρι του Στούι που είχε μείνει ακίνητος. Αυτά τα εκατοστά θα μπορούσαν να αλλάξουν την ιστορία, αφού το σκορ εκείνη τη στιγμή ήταν 1-0 από την κεφαλιά του Βαν Ντάικ μόλις στο 5ο λεπτό. Παρά τις προσπάθειες των πρασίνων οι Ολλανδοί κράτησαν το προβάδισμα και στα τελευταία λεπτά του αγώνα με αυτογκόλ του 20χρονου τότε Άνθιμου Καψή, έκαναν το 2-0 και κατέκτησαν δίκαια το τρόπαιο, επίτευγμα που επανέλαβαν και τις δυο επόμενες χρονιές.

Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί όταν γεννιόταν αυτό το παιδί στο Πετροχώρι της Ξάνθης από μια πολύτεκνη, αγροτική οικογένεια, ότι θα ήταν το πρόσωπο που θα έπαιρνε από το χεράκι την συγκλονιστική εκείνη ομάδα του τριφυλλιού και θα την οδηγούσε ένα βήμα πριν από την κορυφή της Ευρώπης. Πόσο μάλλον όταν ξεκίνησε ως τερματοφύλακας στα τσικό της Ασπίδας Ξάνθης και χρειάστηκε το έμπειρο μάτι του αείμνηστου Νίκου Πάγκαλου, που τον άλλαξε θέση και του δίδαξε την τέχνη του σκοραρίσματος. Κι αυτός σαν καλός μαθητής, ξετίναξε πολλές φορές τα δίχτυα των ισχυρών ομάδων της σκληροτράχηλης Β' εθνικής, αγωνιζόμενος με τον ΑΟΞ, πριν τον καλέσει ο Λάκης Πετρόπουλος για να τον δοκιμάσει στη Λεωφόρο. Στην πρώτη προπόνηση σκόραρε τέσσερις φορές απέναντι στο «πουλί», όπως έλεγαν τον Οικονομόπουλο. Η μεταγραφή έγινε, η προσαρμογή ήταν δύσκολη, η αμφισβήτηση έντονη, αλλά ο Αντωνιάδης δεν το έβαλε κάτω και δικαίωσε όσους τον πίστεψαν, οδηγώντας τον Παναθηναϊκό στην κορυφαία στιγμή της ιστορίας του.

Aλεξανδρούπολη